Jaki kabel antenowy wybrać, żeby uniknąć zakłóceń sygnału?

Jakość obrazu i dźwięku w telewizji naziemnej czy satelitarnej zależy nie tylko od anteny, ale w równym stopniu od przewodu doprowadzającego sygnał do odbiornika. Źle dobrany albo tani kabel antenowy tłumi sygnał i przepuszcza zakłócenia z otoczenia, przez co obraz się rozsypuje na kwadraty lub zanika. Parametry techniczne przewodu, jego budowa i sposób prowadzenia w budynku decydują o tym, czy sygnał dotrze do dekodera w pełnej sile. Od czego zatem zacząć, żeby uniknąć problemów z odbiorem?

Czym różni się kabel antenowy od zwykłego przewodu elektrycznego?

Kabel antenowy to przewód koncentryczny, zbudowany zupełnie inaczej niż zwykły przewód zasilający. W środku biegnie pojedyncza żyła miedziana przenosząca sygnał wysokiej częstotliwości, a wokół niej znajduje się warstwa izolacji dielektrycznej oddzielająca żyłę od ekranu. Ten koncentryczny układ (żyła w osi, ekran dookoła) nie jest przypadkowy, bo tylko taka geometria pozwala przesyłać sygnał radiowy bez jego rozpraszania i bez wpuszczania zakłóceń z zewnątrz. Zwykły przewód elektryczny nie ma ekranu ani stałej impedancji, więc do przesyłu sygnału telewizyjnego nadaje się fatalnie i praktycznie zawsze skończy się to zakłóconym obrazem.

Najważniejszą cechą odróżniającą kabel antenowy jest jego impedancja falowa, która dla instalacji telewizyjnych wynosi 75 omów. Ta wartość musi być zgodna na całej trasie sygnału, od gniazda anteny, przez rozgałęźniki, aż po wtyk w telewizorze. Gdy w instalacji pojawi się element o innej impedancji, część sygnału odbija się i wraca, tworząc tak zwane odbicia, które psują obraz nawet przy mocnym sygnale wejściowym. Dlatego przed zakupem należy sprawdzić, czy przewód jest oznaczony jako kabel koncentryczny 75 om, a nie 50 om stosowany w innych zastosowaniach radiowych.

Jaki ekran w kablu antenowym najlepiej chroni przed zakłóceniami?

Za odporność na zakłócenia odpowiada przede wszystkim ekran, czyli warstwa przewodząca otaczająca izolację wokół żyły środkowej. Im szczelniejszy ekran, tym mniej zakłóceń z otoczenia przedostaje się do sygnału i tym mniej sygnału ucieka na zewnątrz. Najsłabsze przewody mają tylko pojedynczy oplot z cienkich drutów, który zostawia sporo wolnej przestrzeni między splotami i przepuszcza zakłócenia radiowe. W miejscach z dużą liczbą urządzeń elektronicznych albo w pobliżu instalacji zasilających taki ekran nie wystarczy i obraz będzie się okresowo psuł.

Znacznie lepiej sprawdza się ekran podwójny, złożony z folii aluminiowej i oplotu z drutu miedzianego lub aluminiowego. Folia szczelnie zamyka przestrzeń wokół izolacji i blokuje zakłócenia o wyższych częstotliwościach, a oplot przejmuje te o niższych, dzięki czemu obie warstwy uzupełniają się nawzajem. Najbardziej odporne przewody, oznaczane jako poczwórnie ekranowane, mają dwie folie i dwa oploty, co daje skuteczność ekranowania powyżej 100 dB. Taki kabel warto wybrać zwłaszcza do instalacji satelitarnej i wszędzie tam, gdzie przewód biegnie blisko przewodów zasilających albo przez pomieszczenia pełne elektroniki.

Przy ocenie ekranu warto zwrócić uwagę na tak zwane pokrycie oplotu, podawane w procentach. Dobre przewody mają pokrycie na poziomie 77 procent lub wyższym, a te najlepsze zbliżają się do 90 procent, podczas gdy najtańsze potrafią mieć zaledwie 40 procent. Niskie pokrycie oznacza duże luki między drutami, przez które sygnał ucieka i zakłócenia wnikają do środka. Gotowe przewody antenowe różnej jakości oraz materiały do samodzielnego montażu instalacji można porównać w ofercie https://www.bricoman.pl/elektryka-oswietlenie/kable-przewody/, gdzie parametry ekranowania podawane są w opisach produktów.

Czy długość kabla antenowego wpływa na jakość sygnału?

Tak, długość przewodu ma bezpośredni wpływ na siłę sygnału, ponieważ każdy metr kabla wprowadza pewne tłumienie. Tłumienie oznacza, że część sygnału zamienia się w ciepło i nie dociera do odbiornika, a im dłuższa trasa, tym większa strata. Zjawisko to nasila się przy wyższych częstotliwościach, dlatego sygnał satelitarny traci na długiej trasie więcej niż sygnał telewizji naziemnej. Z tego powodu przy dłuższych odcinkach trzeba dobrać przewód o niższym współczynniku tłumienia albo rozważyć wzmacniacz sygnału.

Wartość tłumienia zależy głównie od grubości żyły środkowej i jakości materiałów użytych w przewodzie. Grubsza żyła miedziana stawia mniejszy opór sygnałowi i przenosi go na większą odległość z mniejszą stratą niż żyła cienka albo wykonana z miedziowanej stali. W praktyce oznacza to, że do krótkiego połączenia między gniazdem a telewizorem wystarczy przewód przeciętnej klasy, natomiast do rozprowadzenia sygnału po całym domu lepiej wybrać kabel z pełną żyłą miedzianą i niskim tłumieniem. Warto też pamiętać, że każdy rozgałęźnik i każde gniazdo pośrednie również tłumi sygnał, więc rozbudowana instalacja wymaga mocniejszego zapasu na starcie.

Trasę przewodu należy planować możliwie krótko i bezpośrednio, unikając zbędnych zapasów zwiniętych w kłębek. Nadmiar kabla nie tylko dodaje tłumienia, ale zwinięty w pętlę potrafi działać jak dodatkowa antena zbierająca zakłócenia. Jeśli przewód musi być dłuższy, lepiej przyciąć go na miarę niż zostawiać wielometrowy zapas przy telewizorze. Takie planowanie trasy pozwala doprowadzić do odbiornika sygnał o maksymalnej możliwej sile bez inwestowania w dodatkowe wzmacniacze.

Artykuł sponsorowany